Toen ik nog een klein meisje was had ik al de droom om naar Amerika te gaan. Mijn ouders dachten dat het met een vakantie naar New York in 2010 en een roadtrip aan de westkust in 2016 wel opgelost zou zijn. Niks was minder waar, ik wilde de cultuur ervaren, in een grote gele bus naar school gaan, cheerleaden aan de zijlijn van de American Football games en gevraagd worden voor Prom.
Van droom naar werkelijkheid
Guess what, deze droom is werkelijkheid geworden. Op mijn 16e ben ik met de organisatie Education First vertrokken naar Amerika. Met een klein clubje Nederlanders die dezelfde droom hadden gingen we op weg naar New York voor de eerste introductiedagen. Daarna gingen we allemaal onze eigen weg en ik kwam terecht in Michigan. Een staat tegen de grens van Canada waar het in de winter -20 ºC werd. Gelukkig kreeg ik een warm welkom van mijn gastgezin. Een alleenstaande moeder met een dochter van 17 jaar en twee lieve hondjes. Op het begin was dit heel spannend en ongemakkelijk maar na een paar dagen voelde ik me al helemaal thuis.
Een nieuw begin
Een week nadat ik was gearriveerd in mijn gastgezin en de omgeving een beetje had leren kennen mocht ik al naar school. Hier was ik al een keertje eerder geweest omdat in de vakanties de cheerleader trainingen gewoon doorgaan. Hier kon ik meteen bij aansluiten omdat Kaylee, mijn hostzus, ook in het team zat. Hierdoor kende ik ook al een paar andere meiden en dat maakte het een stuk minder spannend op de eerste schooldag. Toch was ik heel nerveus, ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, hoe mijn lessenrooster in elkaar zou steken, waar welke lokalen zaten en hoe ik mijn locker open moest maken. Gelukkig viel alles reuze mee, de docenten waren heel begripvol en de leerlingen wilden alles over me weten. Gek genoeg kon ik ook snel wennen aan het ritme. Doordeweeks zagen de dagen er precies hetzelfde uit en dat bood structuur. Elke dag van zeven uur ’s ochtends tot twee uur ’s middags lessen op school en dan meteen door naar cheerleader training. Dit duurde van half drie tot half zes en dan waren we rond zes uur thuis voor het avondeten. Meestal keek ik daarna series met Kaylee of gingen we met andere vrienden nog iets leuks doen.
No regrets, only memories
De tien maanden zijn voor mij voorbij gevlogen en het was gek om het leven wat ik daar had opgebouwd weer achter te laten. Deze ervaring pakt niemand mij ooit meer af en draag ik voor altijd met me mee. Lijkt dit je ook leuk maar ben je bang? Of twijfel je? Doe het alsjeblieft! Je zal enorm trots op jezelf zijn als je het durft te doen. No regrets, only memories.
